فیلمی آرژانتینی در ژانر کمدی سیاه و درام روانشناختی است که با نام اصلی اسپانیایی Lo dejamos acá شناخته میشود. این اثر به کارگردانی هرنان گلدفرید (Hernán Goldfrid) و نویسندگی امانوئل دیِز (Emanuel Diez) ساخته شده و ریکاردو دارین و دیگو پرتی در آن نقشهای اصلی را بر عهده دارند.
داستان درباره روانکاوی باتجربه و عملگرا به نام اولیسس ورون است که به روشهای متعارف روانشناسی بدبین شده و تصمیم میگیرد برای کمک به بیمارانش از شیوههایی خارج از چارچوب معمول درمان استفاده کند. روشهای تازه او در ابتدا ظاهراً نتایج مثبتی دارند، اما ورود نویسندهای که با انسداد خلاقیت دستوپنجه نرم میکند، شرایط را پیچیده میکند.
فیلم با استفاده از طنز تلخ و موقعیتهای روانشناختی، رابطه میان درمانگر و بیمار، مسئولیت حرفهای، مرزهای اخلاقی و پیامدهای دخالت در زندگی دیگران را بررسی میکند. در مرکز روایت، این پرسش قرار دارد که آیا نتیجه مثبت ظاهری میتواند استفاده از روشهای غیرمتعارف و عبور از مرزهای حرفهای را توجیه کند؟
این فیلم در سال 2026 به نمایش درآمد و از آثار سینمایی آرژانتین است که به جای تکیه بر اکشن یا هیجان متداول، بر شخصیتها، گفتوگوها و تضادهای اخلاقی تمرکز دارد.
اولیسس ورون، روانکاوی باتجربه و عملگراست که بهتدریج اعتماد خود را به روشهای معمول رواندرمانی از دست داده است. او تصور میکند رویکردهای سنتی همیشه نمیتوانند بیماران را به تغییر واقعی برسانند؛ به همین دلیل، تصمیم میگیرد بهجای محدود ماندن به جلسات گفتوگو، مستقیماً در زندگی آنها مداخله کند.
این شیوه تازه در ابتدا موفقیتآمیز به نظر میرسد. بیماران واکنشهایی نشان میدهند که ورون را به ادامه روش خود تشویق میکند و او بیش از گذشته به قضاوت شخصیاش اعتماد پیدا میکند.
اما ورود مارتین بوچارد، نویسندهای که با انسداد خلاقیت روبهرو شده، مسیر ماجرا را تغییر میدهد. مشکل مارتین بهسادگی در قالب روشهای قبلی ورون قرار نمیگیرد و رابطه میان این دو به موقعیتی پیچیده تبدیل میشود.
هرچه جلسات پیش میروند، مسئله فقط کمک به یک بیمار نیست؛ بلکه این پرسش مطرح میشود که یک درمانگر تا چه اندازه حق دارد در زندگی دیگران دخالت کند. آیا ورون واقعاً به بیمارانش کمک میکند یا اعتمادبهنفس بیش از حد او ممکن است پیامدهایی پیشبینینشده ایجاد کند؟
فیلم از این موقعیت برای ساختن داستانی درباره قدرت، خودفریبی، رابطه درمانگر و بیمار و دشواری تشخیص مرز میان کمککردن و کنترلکردن استفاده میکند.
ریکاردو دارین نقش اولیسس ورون، روانکاوی را بازی میکند که از روشهای مرسوم درمان فاصله میگیرد و تصمیم میگیرد با مداخله مستقیم در زندگی بیمارانش نتایج متفاوتی به دست آورد.
شخصیت ورون محور اصلی تضادهای فیلم است. او خود را فردی واقعگرا میداند که میخواهد بیماران را از بنبست خارج کند، اما اعتماد بیش از حدش به روش شخصی خود میتواند او را در موقعیتهای اخلاقی دشواری قرار دهد.
دیگو پرتی در نقش مارتین بوچارد، نویسندهای با مشکل انسداد خلاقیت، ظاهر میشود. ورود او به مطب ورون، تعادل روش درمانی روانکاو را به هم میزند و رابطهای پیچیده میان این دو شخصیت شکل میگیرد.
آنتونیا بنگوچئا در نقش پائولا ورون حضور دارد و یکی از شخصیتهای مکمل مهم داستان است.
اینس افرون از دیگر بازیگران فیلم است که در نقش فلورنسیا ظاهر میشود.
Andrea Politti
Patricia Echegoyen
Carlos Santamaría
Miriam Odorico
Gonzalo Urtizberéa
ایده مرکزی فیلم بر یک تناقض جالب استوار است: اگر روشهای معمول به نظر ناکارآمد برسند، آیا یک متخصص میتواند برای کمک به دیگران از چارچوبهای حرفهای عبور کند؟
فیلمنامه امانوئل دیز این پرسش را از طریق شخصیتی مطرح میکند که قصد دارد مشکلات بیمارانش را حل کند، اما بهتدریج با پیامدهای تصمیمهای خود روبهرو میشود. ورود نویسندهای که با انسداد خلاقیت دستوپنجه نرم میکند، فرصتی فراهم میآورد تا روشهای ورون به چالش کشیده شوند.
داستان در کنار موقعیتهای طنزآمیز، به موضوعاتی جدی درباره اعتماد، قدرت و مسئولیت میپردازد. همین ترکیب، فیلم را از یک کمدی ساده درباره رواندرمانی فراتر میبرد.
هرنان گلدفرید فضای داستان را بر پایه گفتوگوها، روابط میان شخصیتها و تنشهای روانشناختی شکل میدهد. بهجای استفاده گسترده از اتفاقات پرهیجان، فیلم روی تصمیمها و واکنشهای شخصیتها تمرکز میکند.
این رویکرد به داستان اجازه میدهد تا پرسشهای اخلاقی خود را بهتدریج مطرح کند. در عین حال، موفقیت چنین روایتی به میزان همراهی تماشاگر با گفتوگوها و شخصیتپردازی وابسته است.
ریکاردو دارین و دیگو پرتی دو بازیگر باتجربه سینمای آرژانتین هستند و رابطه میان شخصیتهای آنها مهمترین بخش درام را تشکیل میدهد.
دارین باید شخصیتی را به تصویر بکشد که هم باهوش و باتجربه است و هم ممکن است در قضاوت درباره خودش دچار اشتباه شود. در مقابل، شخصیت مارتین با مشکلاتی روبهروست که نمیتوان آنها را صرفاً با نسخههای ساده حل کرد.
تعامل این دو بازیگر به فیلم امکان میدهد تنش میان اعتمادبهنفس حرفهای و آسیبپذیری انسانی را بررسی کند.
یکی از ویژگیهای اصلی Therapy Done Right استفاده از طنز سیاه برای پرداختن به موضوعی جدی است. موقعیتهایی که در نگاه نخست خندهدار به نظر میرسند، گاهی پرسشهای ناراحتکنندهای درباره رفتار متخصصان و حق آنها برای تصمیمگیری درباره زندگی دیگران ایجاد میکنند.
فیلم همچنین نشان میدهد که نیت خوب همیشه به معنای نتیجه خوب نیست. حتی فردی که قصد کمک دارد، ممکن است در صورت نادیده گرفتن مرزهای اخلاقی، به مشکلات تازهای دامن بزند.
ایده متفاوت درباره روانکاوی و رابطه درمانگر و بیمار
حضور ریکاردو دارین و دیگو پرتی
ترکیب کمدی سیاه با درام روانشناختی
پرداختن به مسئولیت حرفهای و مرزهای اخلاقی
تمرکز بر شخصیتها و گفتوگوهای معنادار
طرح پرسشهایی درباره تفاوت کمککردن و کنترلکردن
روایت مبتنی بر گفتوگو ممکن است برای مخاطبان علاقهمند به داستانهای پرتحرک کند به نظر برسد.
طنز سیاه فیلم ممکن است برای کسانی که انتظار کمدی سبک دارند، بیش از حد تلخ باشد.
موضوعات اخلاقی پیچیده فیلم ممکن است پاسخهای قطعی و سادهای در اختیار مخاطب نگذارند.
این موارد به سلیقه تماشاگر بستگی دارند و نباید بدون ارزیابی کامل فیلم، آنها را ضعف قطعی اثر دانست.
اگر به فیلمهای روانشناختی، کمدی سیاه و داستانهایی درباره روابط پیچیده انسانی علاقه دارید، Therapy Done Right میتواند انتخاب مناسبی باشد.
حضور ریکاردو دارین و دیگو پرتی برای طرفداران سینمای آرژانتین جذاب است. علاوه بر این، موضوع رابطه درمانگر و بیمار، امکان بررسی پرسشهایی درباره قدرت، اعتماد و مسئولیت را فراهم میکند.
این فیلم بیشتر برای مخاطبانی مناسب است که از داستانهای شخصیتمحور و طنزی که در پس موقعیتهای خندهدار خود مسائل جدی را مطرح میکند، لذت میبرند. اگر به دنبال یک کمدی پرسرعت یا فیلمی با صحنههای اکشن فراوان هستید، ممکن است این اثر با انتظارات شما مطابقت نداشته باشد.
این فیلم محصول آرژانتین است و به زبان اسپانیایی ساخته شده است.
این اثر در سال 2026 منتشر شد و از 16 اکتبر همان سال در نتفلیکس در دسترس قرار گرفت.
هرنان گلدفرید (Hernán Goldfrid) کارگردانی فیلم را بر عهده داشته و امانوئل دیز نویسنده فیلمنامه آن است.
ریکاردو دارین در نقش اولیسس ورون، دیگو پرتی در نقش مارتین بوچارد و آنتونیا بنگوچئا از بازیگران اصلی فیلم هستند.
داستان درباره روانکاوی است که از روشهای معمول درمان ناامید شده و تصمیم میگیرد با مداخله مستقیم در زندگی بیمارانش به آنها کمک کند؛ اما ورود یک نویسنده دچار انسداد خلاقیت، روشهای او را به چالش میکشد.
مدت زمان اعلامشده برای فیلم حدود 98 دقیقه است.
نام اصلی فیلم Lo dejamos acá است.
این فیلم در ژانر کمدی سیاه و درام روانشناختی قرار میگیرد.
خیر. این اثر فیلمی ترسناک نیست؛ تمرکز اصلی آن بر طنز سیاه، روابط انسانی و مسائل روانشناختی است.
فیلم در فهرست نتفلیکس قرار دارد. دسترسی به آن ممکن است بر اساس کشور و منطقه متفاوت باشد.
Therapy Done Right (2026) یک کمدی سیاه آرژانتینی به کارگردانی هرنان گلدفرید است که با بازی ریکاردو دارین و دیگو پرتی، رابطه پیچیده میان یک روانکاو و بیماری را بررسی میکند که با انسداد خلاقیت روبهروست.
این فیلم با طرح پرسشهایی درباره اخلاق حرفهای، قدرت و مسئولیت، از قالب یک کمدی معمولی فراتر میرود. اگر به سینمای آرژانتین، داستانهای روانشناختی و طنزهای تلخ علاقه دارید، این اثر میتواند گزینهای قابلتوجه برای تماشا باشد.